Od 10 lat spełnia się artystycznie w zespole Jedyny Sensowny Wybór. W ostatnim czasie o członkach tej grupy zrobiło się głośno zarówno w naszym lokalnym środowisku, jak i poza nim.


Jak zaczęła się Twoja przygoda z Jedynym Sensownym?

Historia zespołu Jedyny Sensowny Wybór to historia dosyć  mało atrakcyjna. Trzeba podkreślić, że w tym zespole gra trzech ludzi. Ja nie jestem liderem tego zespołu, dlatego trudno mi jest mówić za wszystkich. Do tej pory wspieraliśmy się przy okazjach różnych wywiadów. No, ale jeśli mam odpowiedzieć, to tak... Zespół Jedyny Sensowny Wybór od początku jego istnienia to trójka przyjaciół: ja, Krystian Borowczyk i Marek Podleszański.

Co w takim razie możesz powiedzieć o kolegach muzykach?

Przede wszystkim to każdy z nas jest częścią tego zespołu i nie wyobrażamy sobie kontynuacji  jego działalności, gdyby któryś z nas z niego odszedł. Chłopaki są świetni, wiele z sobą przeżyliśmy i nie mogę nic złego o nich powiedzieć, mogę przedstawić ich w samych superlatywach – bo oni tacy są. A prywatnie Marek jest pracownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzeszczach, przykładnym mężem i ojcem dwójki uroczych dziewczynek. Natomiast Krystian pracuje na kopalni i jest miłośnikiem starych Volkswagenów.

Gracie wspólnie już ponad 10 lat. Jakie jest według Ciebie wasze największe osiągnięcie?

Nasze osiągnięcia z perspektywy czasu wydają się nikłe, ale dla nas jest to bardzo dużo. Na pewno jesteśmy usatysfakcjonowani z faktu, że przez 10 lat udaje nam się znaleźć czas i siły na to by pchać ten wózek. To już jest sukces. Cieszy nas to, że mogliśmy kilka razy udać się do studia, aby nagrać nasze utwory. Cieszy nas ostatnia płyta „Nuty o wolności”, z której jesteśmy dumni i dzięki której mamy określoną wizję, w którą stronę podążać artystycznie. Bardzo ważnym dla nas wydarzeniem była emisja naszych utworów na antenie radiowej Trójki, w audycji Piora Bukartyka „Ładne kwiatki” oraz przejście eliminacji AntyFestu. Jest wiele takich rzeczy, z których jesteśmy zadowoleni.

Na czym polegał pierwszy etap konkursu AntyFest?

Wysłaliśmy płytę, jak 400 innych zespołów i czekaliśmy, co dalej. Okazało się, że spośród  nadesłanych dem zostało wybranych 60 grup, wśród, których znalazł się i nasz zespół. Co nas cieszy. Drugi etap kończy się ostatniego dnia lutego. Zostanie wybranych 10 zespołów do dalszych zmagań.

Jak określiłbyś muzykę, którą wykonujecie?

Jest to „kurniczany” rock.

Mógłbyś to wyjaśnić?

Mało wysublimowany wiejski rock, może nawet brudny punkrock z hałaśliwymi wstawkami. To takie spontaniczne, może nerwowe granie. Staramy się tą muzykę upiększać słowami.  Interesujemy się filozofią, egzystencjalistami, a także koncepcjami liberalnymi. Myślę, że te zainteresowania przenoszą się do naszej twórczości i to słychać. Jednak nie chodzi o to, aby mówić o muzyce, czy o jej słowach, tylko słuchać, grać i odczytywać ją dla siebie. I w zasadzie tylko to się liczy.

Zaintrygowało mnie określenie „kurniczany rock”.

„Kurniczany rock”, bo robiony w kurniku. Mamy takie niezależne miejsce prób. Jest to hala, w której hodowano kury. A że koniunktura na rynku drobiu nie była najlepsza... przejęliśmy to miejsce. Na naszą muzykę też nie ma popytu, ale zdecydowanie jesteśmy tańsi w utrzymaniu.

Gdzie można was usłyszeć?

W zasadzie grywamy w całej Polsce, gdzie tylko jest okazja i możliwość. Zagraliśmy około 200 koncertów i to w przeróżnych miejscach. Głównie są to koncerty klubowe, ale gramy również na dużych scenach, choćby na Festiwalu Nie Zabijaj, Dniach Miast itp. Koncerty są najważniejsze w naszej działalności. Dają nam wiele radości i energii. Przyjemnie jest wybrać się gdzieś w Polskę, dyskutować w trasie, zagrać dobry koncert.

Jakie macie plany na najbliższą przyszłość?

Nagranie nowego materiału, nad którym pracujemy. Aktualnie staramy się o środki na to. Chcemy uderzyć na festiwale. Może uda nam się zagrać na imprezach organizowanych w ramach Dni Miast. Już dogadane jest kilka koncertów, w tym w Raciborzu i we Wrocławiu. Zagramy również w sierpniu na naszym brzeszczańskim Festiwalu.