Oświęcimianie wielokrotnie wykazali, że są ludźmi wielkiego serca, skorymi do udzielenia wszelkiej, niezbędnej pomocy sąsiadom, których dotknął los. Nie ma potrzeby wymieniania w tym miejscu konkretnych, humanitarnych zrywów, przynoszących nieoczekiwane efekty i rozgłos w całym kraju, świadczących o szlachetnych uczuciach mieszkańców naszej ziemi. Są to chwile, które sprawiają, iż jesteśmy dumni z przynależności do tej naszej, niewielkiej społeczności.

Niestety, ostatnie dni wykazały, że nie wszyscy poczuwają się do moralnego obowiązku wyciągnięcia pomocnej dłoni do bliźnich, cierpiących w wyniku klęski żywiołowej, z jaką przyszło nam walczyć w aktualnym czasie. Mam na myśli w szczególności te osoby, które nie tylko, nie próbują pomagać, ale świadomie i z pełną premedytacją utrudniają pracę wolontariuszom i organizacjom powołanym do służenia człowiekowi w potrzebie.

Szczególnie przykrym jest, że wiele dużych problemów sprawiają niektóre osoby kierowane pobudkami politycznymi, zajmujące ważne stanowiska w naszym mieście. Zachowują się jak ślepcy, nie dostrzegający świata dalej, niż czubek własnego, politycznego nosa, a przecież w obliczu klęski żywiołowej nie ma niczego ważniejszego od ratowania zdrowia i życia ofiar bezlitosnych praw natury. Dzisiaj, po raz kolejny widzimy, że bardziej bezlitosnym, niż natura, potrafi być człowiek. Paradoksem jest, że historia Oświęcimia tak niewiele nauczyła niektórych lokalnych działaczy, kierujących się ognistą zawiścią w stosunku do przeciwników politycznych nawet w dniach, kiedy podziały myślowe powinny zostać odłożone na drugi plan. Klęski, choroby i śmierć są obojętne na zajmowane przez ludzi stanowiska i ich poglądy; dotykają w równej mierze robotników, prezydentów, monarchów i dyktatorów – czy ktoś może tego nie wiedzieć?

Człowiekiem się jest, politykiem się bywa – ludzie źle wykorzystujący władzę, która została im chwilowo przekazana, więc do niech nie należy, powinni zastanowić się, w jaki sposób będą postrzegani i traktowani przez współobywateli w chwili, gdy ich nazwiska przestaną budzić lęk wśród maluczkich. Prędzej, czy później, każdy będzie musiał zdać sprawozdanie ze swoich czynów, jeśli nie przed społeczeństwem, to na pewno przed Bogiem.

Drodzy politycy, do których w szczególności kieruję te słowa. Sprawiedliwość was dosięgnie, odpowiecie za każdą decyzję wynikłą z zawiści i pychy, która uderza w szarego człowieka, do chronienia którego zostaliście powołani. Przeciętnemu obywatelowi ciężko jest egzekwować sprawiedliwość przed trybunałem, ale czasami nie trzeba nawet się starać, gdyż wystarczy pozostawić tę sprawiedliwość w rękach wyższej instancji...