Rok 2044 - Myrszałkowo-City. Królestwo Oświęcimskie, dotychczas prężnie rozwijające się pod restrykcyjnymi rządami Księcja Jana Myrszałka, przeżywa kryzys spowodowany oświęcimsko-polską wojną trzydniową, gdy niezwyciężone oddziały "błyskawicznej prewencji" Królestwa, rozpędziwszy się w piorunującej ofensywie zbrojnej przeciwko zaborczym ambicjom Jana Chwiruta i warszawskiego drobnomieszczaństwa, minęły się z wrogą armią i niechcący zajęły Gdańsk i Berlin.

Tak wielka kompromitacja naczelnego wodza, Księcia Jana, doprowadziła do powstania nowych sił politycznych w Myrszałkowie-City. Umownie podzieliwszy Miasto Macierz na siedem równych części (po około pięćset tysięcy mieszkańców każdy), rozpoczęła się walka o wpływy konkurencyjnych klanów, ale ich największym wrogiem był Jaśnie Oświecony Miłościwie Panujący Książę Jan Myrszałek.

 

 

OBJAWIENIE JANA MYRSZAŁKA

Nastaną mroczne czasy dla Królestwa Oświęcimskiego, nieboskłon się zaczerwieni, Bałtyk zawrze, ptactwo latające opadnie na ziemię. Książę Jan Myrszałek, powróciwszy z północy zastanie Macierz w rozłamie. Nad Myrszałkowem-City pojawi się ognisty krzyż - zwiastun nadchodzących zdarzeń. Strach ogarnie wszystkich mieszkańców, widząc siedmiu powstałych z trąbami przed obliczem Myrszałka, gdyż lud obdarował ich ufnością. A będą to Grossyci, Kobieluszyci, Goldyński, Staropisowiecki, Kuciewski, Chwirutczyki, Wasztylejewski; i siedmiu ich będzie, jak i siedem trąb.

I wpierw Grossyci zatrąbią i powstanie grad kamieni - ogień zmieszany z krwią i z kamieniami, i zrzucony zostanie na Wieżę Zapomnienia, i jej trzecia część zostanie spalona, i jej drzewa, i ogrody, i wszelka trawa zielona, i Estakada zmieni się tylko w gruz.

I drugi, Kobieluszyci, podniesie trąbę dmąc, i jakby stożkowa góra płonąca ogniem wrzucona zostanie w Kruki, i trzecia część Kruków zmieni się w pył, i wyzdycha wszelkie wodne stworzenie, a okręty "Gradobicie" pójdą na dno.

I zatrąbi Gołdyński, gdy z popiołów się odrodzi i spadnie z dzielnicy Tychy wielka cegła gorejąca jak pochodnia, i czerwona jak cegła, i upadnie w Sołę. A podzieliwszy zamczysko na pół, zbiegną dwie białogłowe na obczyznę, by tam się poradzić.

I Staropisowiecki trąbę swą pochyli i zagrzmi, i trzecia część jego oderwie się, i słońca, i księżyca, i trzecia część gwiazd jego, które wpadną w objęcia piątego. A w ten czas Książę Jaśnie Oświecony wzniesie się na wyżyny i zawoła w niebiosa donośnym głosem: "Biada, biada, biada mieszkańcom Myrszałkowa-City z powodu głosów trzech, co zatrąbić dopiero mieli!"

I piąty, Kuciewski, podniesie swą trąbę i wezwie z nieba lecącą gwiazdę, która z nieba spadnie na halę, a dany jej będzie klucz do przepaści zachodzącego Jana i wzniesie się dym, i zaćmi się słońce i czerwone niebo, a płonący nań krzyż zgaśnie. I z ziemi wyjdą mohery i zbiegnie klan Judaszów na obczyznę, a robactwo kąsało i męczyło ich będzie przez pięć miesięcy, a męka ich jak męka po moherze, gdy ukąsi człowieka. A szarańcza zje trawy i korona złota upadnie na ziemię, a mury piastowskie się posypią i Jan pierwszy pochwyci kamień z Breisach, by cisnąć nim w sprawiedliwych.

I szósty zatrąbi na znak, a będzie nim Chwirutczyki, by usłyszeli ciemiężeni, i wygnani, i strapieni, i zlęknieni, i głodni, i spragnieni, i zmęczeni, i zziębnięci, że kres mrocznych czasów nadchodzi. A siła sejmowej potęgi po dwakroć wryje się w Oświęcimian pamięć i nastanie radość. A niewygnani poplecznicy Księcia upadłego, nieukąszeni i niesparzeni, za uczynki rąk swoich kłaniali się będą żebrakom i nędzarzom, i rozpustnikom.

I dąć zacznie siódmy w trąbę, a będzie nim nawrócony Wasztylejewski, i rozlegną się doniosłe głosy w niebie mówiące: "Królestwo Oświęcimskie przejdzie do nowego pana, który będzie panował przez jedną kadencję i rządy jego zakończą się na zawsze, a później nastanie siedem lat tłustych dla wszystkich sprawiedliwych w księstwie nad Sołą, a z marzeń J.M. kamień na kamieniu nie zostanie.