Akwarium w naszej oświęcimskiej redakcji jest duże i bardzo zielone. Kilkudziesięciu mieszkańców podwodnego świata, każdego dnia karmionych niebieskim światłem jarzeniówek i szczyptą jakichś trocin z puszki, dumnych z przynależności do klanu neonek, opływają każdej doby wiele dziesiątków centymetrów akwariowej przestrzeni z płetwami uniesionymi do góry, na znak wyższości rasowej.

Znużeni codzienną rutyną i prawie monochromatycznym obrazem miniaturowej ławicy zielonkawych rybek, postanowiliśmy zaoferować małym kolegom i koleżankom nutkę niekontrolowanego szaleństwa. W pobliskim sklepie zoologicznym zakupiliśmy śliczną, czerwoną rybkę, którą szumnie, zdecydowanie, jednogłośnie i bez mrugnięcia okiem ochrzciliśmy "Januszek", choć płeć nowego kompana oświęcimskiej niedoli wyraźnie wskazywała na orientację skrajnie odmienną.

Czerwona pani mieczyk "Januszek" wykazywała w pierwszej chwili oznaki poddenerwowania, lecz wydawało się, że wojownicza nazwa gatunku uchroni ją przed wszelkim, potencjalnym zagrożeniem, jakim mogło być odepchnięcie od wodopoju, tudzież zielska i trocin. Po kilku dniach starzy wyjadacze naszego akwarium zaakceptowali świeżą towarzyszkę i przygarnęli ją do grona ławiczej rodziny. Przyjaźń i współpraca przy rozdziobywaniu rozmoczonych kawałeczków chleba kwitła przez jakiś czas, woda była ciepła, jarzeniówka świeciła, powietrza też nikomu nie brakowało.

W pewnym momencie, pewnego poranka, "Januszek" zaczęła słabnąć i zniknęła. Gdy dokładne poszukiwania ulubienicy redakcji oraz szczegółowe przeszukanie wzrokowe podwodnego imperium nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, zostaliśmy zmuszeni do zaakceptowania bolesnej prawdy o bezlitosnych prawach natury i życia w stadzie. Serca nasze wypełniły się pustką i nakłoniły do głębokich refleksji o odmienności i sensie machania płetwą pod prąd w akwarium mentalnie należącym do kogoś innego.

Dziś żyjemy pełni nadziei, że nigdy więcej nie popełnimy błędu przeszłości.