Krzyż stał się główną bronią w rękach narodu, a ze świętej, papieskiej ziemi, tej ziemi, uczyniono pole bitwy... chyba nie jest dobrze? Tam, pod pałacem prezydenckim ratują honor wszystkich Polaków... Boże! Widzisz i nie grzmisz?

Krzyż nie może być przedmiotem walki politycznej. Kościół nie jest tu stroną i nie on nawarzył tego piwa - mówią dzisiaj jego przedstawiciele. Aż chce się krzyczeć - co za hipokryzja!  A gdy krzyża, symbolu wiary milionów chrześcijan, używano jako przedmiotu walki politycznej, gdy tak jasno jego przedstawiciele opowiadali się po jednej ze stron i gdy  od kilku miesięcy trwała rozgrywka na uczuciach religijnych Polaków - milczeli.

Nie tylko, sami nawarzyli piwa, ale pytanie: „kto teraz ma je wypić?” - bo czy fanatyzm niektórych środowisk, przymykanie oczu na podział kościoła, dopuszczanie do głosu toruńskiego guru jest jeszcze do opanowania?

I to powszechne zdziwienie, że w świątyniach mniej ludzi. Przecież tam jest coraz mniej miejsca. Polacy to dzisiaj my i oni - patrioci, obrońcy krzyża pod jedyną słuszną banderą oraz ci drudzy - komuchy, masoni, zdrajcy narodu i ruscy agenci. Instytucja mająca łagodzić obyczaje staje się kolejną areną polityczną - także na naszym podwórku.

Żal jeszcze tych bezbronnych księży, których wysłano z procesją po krzyż. Ciekawe dlaczego nie było wśród nich żadnego kościelnego hierarchy? Czy mogło panom duszpasterzom zabraknąć odwagi, by twarzą w twarz stanąć z wiarą bez wiedzy?

Ostatnie pytanie. Czy jestem jeszcze Polakiem, czy może ci jedyni prawi obrońcy wiary i polskości wykluczą mnie?